domingo 1 de junio de 2008

Xuntanza

La verdad es que mi malsana curiosidad me hizo desear conocer gente que comparte este extraño vicio de escribir y colgar lo que escribe del universo virtual. Confieso que apenas conocía a ninguno de los blogueros que asistían al evento. Me consta que a ellos les sucedía lo mismo conmigo. No era excusa. Quería indagar, sacar el papel de celofán que cubre a este conceptual mundo.
Y así fue que me busqué en las caras de aquella gente, y me vi, o no, en sus inquietudes y motivaciones. Gente diferente a mí, cuyo único nexo de unión conmigo es el de gastar su tiempo delante de una pantalla de ordenador tecleando sentimientos, o que sé yo lo que teclean, o tecleamos. Gente tan parecida a mí, que estoy seguro que serían capaces de escribir letra a letra aquello que yo escribo. Que yo siento.
Me guardo la magia de las mudas piedras verdes que atestiguaron el encuentro. Me guardo el esfuerzo altruista de un grupo de amigos que nos abrieron de dos en dos sus puertas para albergarnos. Me guardo sus voces y miradas que acompañarán desde ya a sus letras. Me guardo un pequeño tesoro en verso. Me guardo el vespertino paisaje inmensamente verde, y su sonido, y su olor. Me guardo tanto de ese último día de mayo...
Condeno al olvido para siempre la palabra "desertar". Nací sin bandera. Sin bandera he de morir. Todas me parecen bastardas. Ninguna de ellas me merece la pena. ¿Individualista? Quizá sí. Pero creedme, no he de cambiar. No soy de ningún lugar y de todos. Eso me facilita que allá donde vaya no me sienta "forastero". No levantéis barreras de la nada. Yo me expreso en castellano, vosotros en gallego. No he desertado de nada ni de nadie. Vosotros tampoco. El idioma es un mero vehiculo para expresar sentimientos. Nada más. Nada menos.


La niebla.- Buika

Para verme mejor cierra los ojos
para encontrarme, mejor perderme
para tenerme cerca suelta la cuerda
que yo estoy aquí como esta la niebla

Para hablar conmigo no uses la lengua
la soledad y yo hacemos uno
si quieres que ande, no me des cuerda
que yo estoy aquí como está la niebla.

La niebla, que no obedece reglas
que es humo y bruma tras la fiesta
niebla…

La niebla no sabe de reglas
es humo frío y bruma tras la fiesta
deja que llegue a ti como la niebla

Lo que no se puede decir no se dice
y lo que no se pueda contar no se cuenta.

La niebla no sabe de reglas
es humo frío y bruma tras la fiesta
deja que llegue a ti como la niebla

Lo que no se puede decir no se dice
y lo que no se pueda contar no se cuenta.

La niebla no sabe de reglas
naturaleza que es humo frío
y bruma tras la fiesta.

Para guardarme a mí la jaula abierta
para gozar mi sonrisa hazme feliz
para recoger primaveras antes siembra
yo estoy aquí como la niebla
yo sigo aquí como la niebla
que yo estoy aquí como está la niebla
para ti como la niebla...


27 comentarios:

HADEX dijo...

Espero que lo pasaras bien....yo tuve que currar ya sabes pero me acordé varias veces de la xuntanza....
Totalmente de acuerdo con tu reflexión sobre las lenguas.
Un bico moi forte.

prometeo dijo...

En la próxima nos veremos. Es una experiencia inolvidable. No somos bichos raros. Ayer me di cuenta de eso.
Bicos amiga.

Chousa da Alcandra dijo...

Eu tamén gardarei con agrado a xornada vivida onte entre as pedras vivas e a vexetación vital de Agolada.
Lembrarei tamén que incluso con muletas, ainda que sudando, tamén se pode andar polas chousas.

Un pracer terte coñecido. Ainda que me levases os versos...

paideleo dijo...

Se hai algunha bandeira que queira afogarte, chámame que te defenderei. Un home co ese sorriso para todos e capaz de percorrer un sobreiral con muletas merece o máis profundo respeito. E xa non sumo o feito de que te expreses tan ben.
Un saúdo máis que garimoso.

busto.agolada dijo...

Estamos contigo, Xose, nesta tolemia de escribir na noite estrelecida. Temos moito en común. Agradoume moito coñecerte e saber da túa ousadía ao percorrer o sobreiral sobre muletas e con ese pé desfeito en cambadelas futboleiras.
Unha aperta, amigo, desde Agolada a Bertamiráns onde agora xa podo saudar a Prometeo, a Calidonia e a Gourmet de Provincias.

Cuspedepita dijo...

A miña admiración por estas palabras sobre a Xuntanza, quen me dera ser quen de describir tan ben o que seguro que sentimos todos, pero cada quen expresa ao seu xeito.
A miña admiración tamén polo teu esforzo de estar en todos os momentos, anque che supuxera tan tremendo esforzo.
Eu tampouco te coñecía ata onte, pero xa non te esquecerei :-)
Unha aperta.

Mariola dijo...

Ti ficas cos meus versos (os de Chousa...seránlle recompensados)e eu cos teus "cállate" xa cara ó fin da tarde, maldito café de máquina.

Xa tés unha patria nova na que non te sentirás desertor nunca, pequena Ítaca falangueira e rebulideira, chea de dozura.

Vémonos polas Compostelas...
Unha aperta agarimosa!

prometeo dijo...

#chousa da alcandra: En realidd no anduve, porque esos caminos no se andan, se sienten. Sabrás, mi nuevo amigo, que para sentir no hay muletas, ni talones de aquiles que se interpongan. Ahora nos queda a vivencia en forma de recuerdo, para poder disfrutar trozo a trozo cada uno de los pasos que dimos juntos.
Creéme, el placer es mío (como los versos :P )

#paideleo: El más cariñoso de los saludos para el blogero más joven de la blogosfera, y como no, para sus orgullosos papás. Como dice el poema "pocas cosas merecen mucho en esta vida". Estoy seguro que una de las que más (para no exagerar), es la paternidad. También os guardo a los tres. Un aperta amigo.

#busto.agolada: Pocas veces esta palabra la he dicho con tanto contenido. Gracias. En serio, no tengo nada más que decirte. Que deciros a todos aquellos que defendéis un legado, un regalo del pasado, una idéntidad. Ay del pueblo que reniegue de su historia!!. O que la olvide, o que le de la espalda. Dejemos que las piedras continuen contando una historia que, a nosotros, los mortales, el tiempo nos vedará de hacerlo. Un abrazo muy fuerte amigo Manolo. De otro Amigo dos Pendellos de Agolada.

#cuspedepita: De eso estoy seguro. En este caso la palabra olvido también la desterraremos para siempre. Guardaremos todos y cada uno este día en el bolsillo del corazón. ¿Hablas de mi esfuerzo? Esfuerzo el tuyo, que cruzaste medio pais para compartir con nosotros los más valioso que seguro has de tener. Tu familia. Un beso muy fuerte para los tres.

#mariola: Que te voy a decir? Que entre el amigo Chousa y tú me estáis haciendo sentir culpable de "arrebatarte" los versos. En serio, el continente ya os lo puedo devolver. Esto es, el papel. Pero no me pidáis que os devuelva el espacio que ocupan desde ya en mi memoria.
Que mal suenan las palabras sacadas de contexto... Escuchaba música, y entre la música y tu voz me quedo con tus versos.
No me digas patria. Un apatrido como yo carece por completo de tal concepto. Lugar, tierra, hogar... Cualquiera de estos conceptos me son más próximos. La palabra patria es agresiva, y casi se puede lanzar a la cabeza de alguien. Es una palabra "arrojable". Igual que bandera. Por los campus stelaes nos veremos. Claro que sí.

Un abrazo muy fuerte a todos, que desde ya formáis parte de mi pequeña historia en este mundo. Nos leemos. Hasta la próxima.

A zanfonista dijo...

A verdade e que foi un honor coñecerte en persoa. Saúdos.

prometeo dijo...

Señorita, el honor ha sido mío. Por partida doble, para más inri. Conocerla y escucharla. Es la primera vez en mi vida que escucho una zanfonia, y tal vez el instrumento, quizás el lugar, acaso el momento, juro que algo mágico hay en esas notas que desgarraron mi alma el sábado.
Síganos maravillando. Bicos.

bagoas insomnes dijo...

nos vos fijades!
que conversasa, que palabras nos agasallamos!

andamos todos pendurados todavía das pingas que se agochaban nas sobreiras.
Creo que dalgun que outro xeito deixamos pegada naquela paraxe de humoidades para sempre, como pegada deixamos na historia dos pendellos, si, tiña razón 3miniaturas, somos mercaderes expoñendo o nos producto nos pendellos.

o noso producto é a verba, en calqueira das linguas que se asome.

continúo co sorriso pendurado, e que sexa por moito tempo.

graciñas a todos!

prometeo dijo...

Sí, somos verbo. Pero desde el sábado también somos imagen. Y movimiento. Y sonrisa. ¿Quien dijo vergüenza?!!! No somos bichos raros. No lo somos. Para muestra, un botón. Dicen que una imagen vale más que mil palabras. Si esto es cierto, aquí van unas cuantas de miles de ellas. Gracias por este excepcional documento.
Gracias por tu visita al laberinto. Que tarde mucho en borrarse esa sonrisa de tu cara.
Graciñas a todos!!

prometeo dijo...

Caramba, menudo álbum de fotos que juntaremos entre todos...
Gracias Luis.

d´Agolada dijo...

De todos as crónicas que levo leídas da xuntanza, e xa van unhas poucas, esta é a que máis me gusta. Encantoume a tua maneira de describir o que sentiches ó coñecer a todos os blogueiros, moi fermoso. E dígoche o mesmo ca outros, moi boa a reflexión sobre as linguas. Unha aperta

prometeo dijo...

A poco que sigáis apareciendo, celebraremos la II Xuntanza aquí mismo, en mi laberinto :)
Mi querido y apreciado d'Agolada, único ser virtual de la blogosfera que se digno a otorgarme un premio... :P
Te digo lo que a todos, un auténtico placer haberte conocido. Haberte puesto cara, y ojos, y nariz y boca, a lo que antes era, sencillamente, un algo etéreo.
Un saludo y que viva Agolada, y sus Pendellos!!

aopedofarelo dijo...

Pois si, estoy de acuerdo en lo que dijiste sobre las barreras o fronteras. Tu mismo fuiste un claro ejemplo de que las barreras se saltan con la fuerza de las ganas y el coarzon, y a pesar de tu pierna, viniste, pasaste el dia, cogiste el coche, y recorriste el Sobreiral....Increible, pero cierto.
De verdad, gracias, por el esfuerzo, por la frescura de tus palabras, y por estar ente nosotros.
Ya dije alli, que yo tampoco soy gallego, pero a pesar de todo no creo en las fronteras, y escribo o hablo, mas o menos, porque me siento bien, unicamente...El idioma no es frontera, otro dia, con mas tiempo te mandarè un poema que creo que te va a encantar....precisamente de Vazquez Pintor.

prometeo dijo...

Amigo mío, sólo me queda decirte amén. O así sea, para un ateo como yo. O así sexa, na lingua nai.
Muy hermoso lo que has dicho sobre las fronteras. Tan cierto...
Espero ese poema con ansía.
Un abrazo muy fuerte desde el laberinto, y agradecerte especialmente a ti, por haber hecho tanto en silencio por llevar a buen puerto la Xuntanza. Amigo mío, objetivo conseguido! Y de que manera...

prometeo dijo...

Hay un dicho muy gallego que dice que cada uno habla de la feria como le va en ella. En este caso, no podíamos coincidir tantos tanto, y tomos no podemos estar equivocados. Para muestra, amigos, vuestros botones:
a porta verde do sétimo andar
a zanfonista
as beiras do arnego
nunka te conformes con nada
bágoas insomnes
chousa de alcandra
cuspedepita
d’agolada
paideleo
turismo de pontevedra
autoblografía
xosimelide

Pitima dijo...

Espero que pronto puedas jugar al fuchibol de nuevo.
¿No somos bichos raros? ¿No?.. Aissss.. ¡qué decepción! jajajaja.
Me alegra ver que lo pasasteis bien. Quizá me anime en la próxima.
Bicos.

asbeirasdoarnego dijo...

Veo que te a gustado la experiencia. A mi también, el rollo de conocer blogueros, aunque a mi también me pasaba como a ti, pocos blogs conocía, pero bueno ahora ya conozco más y... sobre todo el tuyo que me encanta, te estoy haciendo un premio, para que luego te quejes... y no digas eso de que somos bichos raros (bueno tu algo si) somos normales, o mejor que los normales. Un Saludo Jóse. asbeirasdoarnego

Sibyla dijo...

Hola Prometeo!!!
Vengo del blog de as beiras do arnego. Te ví con muletas, el esfuerzo que hiciste, y te visité.

Me encanta tu espacio, es cierto todo ser humano es universal.
La canción de Buika un deleite y un lujo!

Te dejo un abrazo:)

Anónimo dijo...

Xa temos cousas en común, ser blogueiros e blogueiras, e compartir as sensacións e imaxes que nos deixou a xornada dese domingo 31 de maio, inesquecible, en Agolada. Apertas, saúdos, saúde e felicidade. Ata a próxima.

http://www.blogoteca.com/vicentemontoto/index.php

Vicente Montoto, autobiografía.

prmt para pitima dijo...

Uy!! Vade retro satanás!! No quiero ver una pelota a menos de cinco kilometros a la redonda en mi vida. Creo que mis fuchibolísticos años han pasado a mejor vida. Te voy a confesar algo, la historia universal del deporte no tendrá una gran perdida...

Quizá si seamos bichos raros. Y como dice Fito, raros, no diferentes. Hemos elegido esta singular y novedosa forma de desnudarnos, de definirnos, de dibujarnos en un espacio que nos es infinito e ilimitado. La gran red. Cada uno de nosotros un nudo. Por eso quería saber que había detrás de todo eso. Y lo descubrí. Yo mismo. O mejor aún, otros yos. Con otras caras, otros ojos, otros sexos. Pero misma sonrisa, misma mirada, misma curiosidad...
Borra ese quizás. Vale la pena amiga. Vaya si vale.
Biquiños

prmt para daniel dijo...

Amigo mío!! Como no me iba a gustar!!! Esta semana será una pista de aterrizaje tras alcanzar el cenit el sábado. Un placer conocerte y dejarme deleitar por el tema que cerró la xuntanza. Lo haces muy bien, y lo sabes. No lo abandones jamás. La música es una de las pocas cosas que valen mucho la pena en esta vida. La otra, también la sabes, el amor. ¿Ligar con el blog? Je, si alguien de verdad consigue enamorar a una persona con el blog, habrá dado un paso muy importante para tener un amor para toda la vida. En el blog nos desnudamos, sin vergüenzas, nos quedamos feos, desvalidos, desprotegidos. Somos lo que escribimos, sin corazas. En verdad, que alguien te quiera de esa manera es algo muy grande. La belleza, mi joven amigo, es algo interior. Algo tan difícil de enseñar como de ver en el prójimo. Ay, que vehículo sin par son nuestras letras! Es tu música!!
Me lío mucho. Siga sintiendo amigo Daniel, y mi gran premio ha sido conocerte. Sin más.

prmt para sibyla dijo...

Bienvenida a mi laberinto, y más aún cuando llegas con las credenciales de un amigo mío ;)
Dicen que sarna con gusto no pica, y justamente eso provocó que no existiera tal esfuerzo. En serio, no lo hubo. Y si hubo alguna dificultad, no faltaron manos amigas que ayudaron . Eso es lo importante. De todas formas, creo que me va a costar mucho zafarme del sanbenito de "el bloguero de las muletas". Mira tú, si no fuese porque me gusta muco lo de Ariadna y Teseo, le cambiaría el nombre a mi blog... :P

Dice el genial Borges que un hombre es todos los hombres a la vez. O lo ha sido. O lo será. Honradamente, yo también lo creo, por eso detesto las fronteras, las barreras y los límites autoimpuestos... No existe mayor límite que el propio tiempo!

Otro abrazo para ti, amiga

prmt para vicente dijo...

Amigo Vicente, me siento hormiguita con tu visita a mi laberinto. Del inolvidable día 31, me cuesta mucho más encontrar cosas que nos diferencien que cosas en tengamos en común. Un regalo para los oídos haberte conocido. Si me permites la indecencia, yo, de mayor, quiero ser tú.
Hasta la próxima, claro que sí.
Unha aperta moi forte maestro.

bagoas insomnes dijo...

si, é certo, eu tiven a oprtunidade de coñecer a calidonia e achousa, e a manuel busto,e a agolada e as beiras do arnego, que xa coñecía, pero deume a oprtunidade de coñecerte a ti e a túa xente, e tamén a cuspe de pita, e a vicente e juanjo e cuco de pambre e e ....e as súas xentes, e a xentes que deixan comentarios nos vosos blogues, así q ajora.... xa somos un feixo, xa somos unha impresionate xuntanza virtual, jijiji