viernes 18 de julio de 2008

Háblame del mar


"... dicen que el barco navega enamorado del mar..."

Una de esas canciones que me transporta a mi niñez. De aquella me quedaba embobado pensando en los toros azules de la primavera del mar. Que años aquellos. Que veranos tan lejanos y tan diferentes. Ahora me quedo con la imperiosa necesidad que tenemos de amar. Como el barco de la canción. Discúlpenme el anacronismo. Mayor que se va haciendo uno.

boomp3.com

Pepa Flores.- Háblame del mar marinero

Háblame del mar marinero
háblame del mar, háblame.

Dicen que hay toros azules
en la primavera del mar
que el sol es el caporal
y las mantillas las nubes
que las mueve el temporal.

Dicen que hay toros azules
en la primavera del mar.

Háblame del mar marinero
dime si es verdad lo que dicen de él
desde mi ventana no puedo yo verlo
desde mi ventana el mar no se ve.

Háblame del mar marinero
cuéntame qué sientes allí junto a él
desde mi ventana no puedo saberlo
desde mi ventana el mar no se ve.

Dicen que el barco navega
enamorado del mar
buscando sirenas va
buscando sirenas nuevas
que le canten al pasar.

Dicen que el barco navega
enamorado del mar.

Háblame del mar marinero
dime si es verdad lo que dicen de él
desde mi ventana no puedo yo verlo
desde mi ventana el mar no se ve.

Háblame del mar marinero
cuéntame qué sientes allí junto a él
desde mi ventana no puedo saberlo
desde mi ventana el mar no se ve.

17 comentarios:

HADEX dijo...

Pues sí....qué mayores nos hacemos.Pero a mí me gusta.
¿Esta canción la interpretaba también Mari Trini? Parece que tengo ese lejano recuerdo....
Bicos.

Pitima dijo...

Y en estos tiempos que corren... ¿quién no peca de anacrónico?. Y el amor hace esas cosas... nos vuelve niños..
No hay nada que perdonar... ¿o sí?

jejeje.
Yo me alejé del mar, y pensé que lo echaría mucho más de menos de lo que lo hago. Será que veo su inmensidad en alguna mirada, y eso me consuela, será... El mar también forma parte de mi niñez, y a veces, lo sueño...
Bicos.

prometeo dijo...

#hadex: Exacto. También la interpretaba Mari Trini, pero sin embargo la que tengo yo grabada es la de esta ronca voz de Pepa Flores, o Marisol en sus años mozos. ¿Como me iba yo a suponer a mi edad que aquel angel de ojos azules y pelo rubio cantase años después esta canción?. Con un poco más de tiempo pondré la versión de Mari Trini. Otra voz que tiene efectos de viajes en el tiempo. Lo que tiene llorado mi mamá con Mari Trini!
Ay, benditos años!

#pitima: Lo que es un anacronismo es hacerse mayor, y rememorar nebulosas imágenes que parecen casi ajenas a nosotros. Tantas vidas en una sola! ¿Que queda de nosotros? ¿Que somos de lo que fuimos? Yo digo que sólo eso. Recuerdos. En technicolor (otra palabra anacrónica), o en stereo (y otra).
No me gusta estar lejos del mar. Lo veo a diario, así que en estos momentos no tengo queja. Sino, me lo imagino, lo dibujo, lo describo. También lo sueño. Este fin de semana volveré a ser mar. Y me perderé en la verde inmensidad de su mirada.

Bicos amiguiñas, y disfruten del fin de semana.

Luna dijo...

No sé qué decirte, porque hay dos temas que no se me permite tocar y yo soy muy obediente cuando quiero.

Conozco la canción, aunque para mí está vacía de recuerdos. Mi infancia me trae otro tipo de canciones, las que me cantaba mi madre cuando me bañaba. Canciones con letras desgarradoras que me aprendía de memoria. No fue hasta años más tarde cuando me paré a pensar lo que decían... Y también a darme cuenta de lo mal que canta mi madre... Dichosa infancia en la que sólo ves lo que deseas ver.

Te haces mayor, pero tranquilo, alguien una vez me dijo que se tiene la edad de la persona a la que se ama, aunque a mí no me convenza...

Un besito cielo

prometeo dijo...

"...dichosa infancia en la que sólo ves lo que deseas ver..."
Dichosa madurez? en la que sólo recuerdas aquello que no deseas recordar. Y a mi madre la veo tarareando cientos de canciones en las que sólo distinguía apenas dos palabras. Justo las que se sabía. El resto era acmpañamiento. Siempre tarareando.
Y no. No me hago mayor. Ya lo soy. Pero me conoces, y sabes que Peter Pan pulurará mientras viva en mi cabeza.
Feliz lunes pequeña.

Cris dijo...

Hola, con tu permiso.... he estado leyendo muchos de tus post y me ha parecido correcto hacértelo saber y decirte cúanto me ha gustado.

Los sueños, la añoranza, el mar...
Qué seríamos sin sueños, dormidos o despiertos los necesitamos...
Qué seríamos sin la añoranza... sin nuestros recuerdos..
¿Qué seríamos sin el mar que es vida?
Y sobre todo, qué seríamos si no fuésemos aun algo niños a cualquier edad... Que horrible ser sólo una persona mayor...

bueno, perdona el rollo patatero... es que me salío.
Saludos

HADEX dijo...

Pues si vienes ya sabes a quien tienes que avisar!!!


Bicos!!

Mariola dijo...

Non se me ocorre nada que poida comentarche.

Creo que me dá vergoña.

Espero que todo vaia ben.

Unha aperta

prometeo dijo...

#cris: ...los que sueñan de día son conscientes de muchas coas que se escapan a los que sueñan sólo de noche...
Cualquier alma es bien recibida en mi laberinto, más si, como contigo, compartimos tantos amigos. Me inquieta saber que, alguien, de vez en cuando, se pone mis botas en la oscuridad, y siente aquello que yo siento. ¿Existe alguna manera de estar más cerca de alguien? Creo que no. Me gusta saber que hay vida más allá. Bienvenida. Ya sabes lo que se dice siempre. Como en casa. Pues eso.

#hadex: Dame una pista. ¿A cierta habitante de lucus augusti? En serio, tengo ganas de volver a charlar de nuevo con esas cautas piedras que no dejan de mirarnos. También resultan inquietantes. Tanto casi como lo es nuestra polución para ellas.

#mariola: ¿Vergoña?¿Que me dis? ¿Es ti a mesma rapaza que tardou minutos en enviar un correo a un descoñecido pra levalo no seu coche a xuntanza cando andaba en muletas?¿Vergoña? Non te coñezo... "Quen quera que sexas, sal do corpo de Mariola. Eu cho ordeno!!"
Sei que non falas en serio.
Todo vai moi ben. Non podía ir mellor. Eu non o espero, eu desexo que tamén te vaia ben.

d´Agolada dijo...

No está nada mal la canción, me gusta aunque no la conocía. Saludos

Ego dijo...

Los toros azules
aún se están riendo de nosotros.
Ellos no hacen llamadas perdidas.
Hablando en plata, como dice la canción.
Un beso...

Cuspedepita dijo...

A ti transportate a cando eras neno e a min a cando era moza, pero esta canción sempre me puxo a pel de pita (como correponde ;-))
E na voz de Pepa Flores, si. Nunca a escoitei cantada por Mari Trini, pero non me gustaría máis.

Apertas e ata loguiño.

prometeo dijo...

#d'agolada: Estoy contigo amigo, no está nada mal. Supongo que a ti te sonará a antiguo. Esos coros, esas letras. No quiero pecar de "ya no se hacen canciones como esa" y demás historias, pero un día, sin saber muy bien porque, un tema te transportará a tus épocas vividas. Y verás que ya nada es lo mismo. Que todo cambia. Ni tú serás tú. Me alegra haberte enseñado una nueva y pequeña parte de lo que soy. O de lo que era. Es lo mismo.

#ego: Que iban a saber los toros de móviles, ni de blogs. En realidad no sé si se podrán reir de nosotros. Intuyo que desconocen nuestra existencia. Como hasta aquel entonces desconocía yo la suya. Y hablando en plata, me alegra ver tu pincelada en mi laberinto.

#cuspedepita: Non, esa canción ten billete de ida se é cantada por Marisol. Ou pola miña nai. Xuro que cando a volvín a escoitar o outro día tras anos de ausencia, puxoseme a pel de pita, inda non sendo ti.
Desexoche o mellos nas tuas vacacions e no teu viaxe pola Arxentina. Disfrute, arquive, e xa nos contará. Apertas e ata pronto amiga.

vermella dijo...

na miña casa tiñamos ese disco e miña nai tamén cantaba a canción,sabes que acordeí?
un día de verán en que miña irmán e eu estabamos aburridas e miña nai propuxonos xogar a eurovisión,cada unha disfrazabase e tiña que cantar unha canción,ela puxo unha pañoleta blanca cunha flor no pelo e cantou:
hablame del mar marinero.
cando lía recordeina,bicos e gracias....

prometeo dijo...

Un recuerdo precioso. Gracias por compartirlo. Ya forma parte del laberinto. El poder de la música. Incomparable sin duda.

Kyra Gaus dijo...

Así es... recordar es vivir.
El azúcar del Alma nos trae esos lindos recuerdos.
Kyra G.

prometeo dijo...

Me gusta volver a entradas ya escritas, y pensar "en que pensaba yo para escribir eso?". No hay duda, recordar es volver a vivir, y escuchar una canción de antaño te fuerza a ello. Gracias por dejar tu huella en mi laberinto. Se agradece.