No sé cómo, pero he pasado día en mi impenitente calendario de pared y me he acordado, de repente, de una fecha. Yo que soy tan malo con esas cosas. Y me ha venido a la cabeza cierto lunes lluvioso de noviembre en el que empezó este tinglado. Y me reconozco, y no, en aquellas letras, tan lejanas, pero menos en tiempo, quizá, que en circunstancias. Ahora todo es muy distinto, y no hay nubes, ni lluvia, ni nada que me impida observar en estas noches la majestuosa alineación astral de Venus y Jupiter. Por eso creo que no cerraré un circulo. No. Eso sería haber llegado a un punto de origen inexistente. Irrepetible. Más bien, este cíclico invento llamado tiempo, me permite observarme en la distancia, desde otra línea de la infinita espiral que es la vida. Ahora no sé si voy hacia fuera o hacia dentro de ella.Cuando pienso que aquella noche lluviosa fue o xermolo (lo siento, no sé como se dice en castellano) de todo, no puedo dejar de plantearme que hechos, en principio, insignificantes, se convierten, con el tiempo, en trascendentales. Fue así como te conocí. Así no. Más bien, por medio de. Fue así como se ha transformado mi vida, de tal forma que he perdido las ganas de contarla, y sólo tengo deseos de vivirla. Y es por eso que éste, mi laberinto, se encuentra tan fantasmagóricamente abandonado, que no quedan apenas que ecos hechos entradas de alguien, yo, que un día habitó en él.
Esta quedando demasiado largo, y he ganado la suficiente experiencia para saber que las entradas largas no se llegan nunca a leer completas. Si hasta aquí has llegado, sepas, mi fiel amigo, que has sido compañero de un trecho de este camino mío. Nos vemos en Ítaca.
Disfruten. Sean felices.
Esta quedando demasiado largo, y he ganado la suficiente experiencia para saber que las entradas largas no se llegan nunca a leer completas. Si hasta aquí has llegado, sepas, mi fiel amigo, que has sido compañero de un trecho de este camino mío. Nos vemos en Ítaca.
Disfruten. Sean felices.

19 comentarios:
Hacia mucho que no escribias.
Qué es eso de que nos vemos en Icaro?
Me gusta mucho la canción que acompaña a la entrada. Espero que tu tb seas muy feliz.
Absurda tristeza al leerte hoy. Absurda. los dos sabemos por qué, y sin embargo...
Seguiremos caminando.
Te amo
Me alegro mucho de leerte Prometeo. Y feliz aniversario de blog. Biquiños.
pues mira, que yo te extrañaba, tus letras, compañeras de días, de no hace tantos que te descubrí..
espero que esos días que quieres vivir sean tan majestuosos como se pintan... que yo lo sé ;)
Se Feliz.
Un besito
#faraonika: Los recuerdos de un viejo amigo que se pasaba por aquí me han confundido. Bueno, eso, y las esdrújulas. Sea como fuere, ya está corregido. Gracias por ello. Por supuesto, nos veremos en Ítaca.
La canción es una maravilla. El nombre más aún. Y para este blog ha significado mucho. En ese sentido si que ha cerrado el circulo.
#lunita: Sabes que ya somos más que palabra. Primero fueron los comentarios. Luego, no se cómo, o sí, los correos. Más tarde los mensajes. Un día las palabras dieron paso a los hechos. Y a las miradas. Y al miedo. Y al beso más profundo. El que se da en el alma. Pero todo empezó aquí. Ahora toca seguir haciendo camino. Y como dicen las películas malas "...pero eso será otra historia." Ésa la escribiremos juntos. ¡Ay el amor! Lo eres todo. Lo sabes.
#hadex: Más me alegro yo de que no hayas dejado de hacerlo nunca. No recuerdo muy bien la forma en que nos descubrimos, pero me da igual. Supongo que en este mundo de la blogosfera el azar es un factor importante. Un placer haberte conocido.
#raquel: Habrá días majestáticos, y otros que no tanto. Pero créeme que estaremos preparados para todo eso. Tú, que ya has saltado a la otra esfera lo verás. Prometo intentar estar siempre a la altura. No me perdonarías lo contrario ;)
Me alegro de que hayas roto tu silencio. Y también a mi me gustaría ir a Ítaca (Es uno de mis sueños frustrados, por ahora).
Aunque...¿Se podría ver allí alguna cosa que recordara a Ulises?
Por otra parte, en tu post veo que también a ti te suelen atacar ciertos fantasmas del pasado, ya que es casi imposible enterrarlos en el fondo de neustra alma...
Un abrazo desde Valencia, contento de volver a saber de ti.
si es por vivir por lo que no quieres contar, que así sea.
Pero recuerda que Icaro regresó, de un modo u otro, todo viene y va.
Deseo no verte volver, como el deseo de no tener rasgos comunes con la historia de ariadna y teseo. ;)
Estoy dividida. Reconozco que egoístamente deseo que sigas escribiendo aquí y comentando allá, que leerte es un placer, aquí y allá.. pero tu alma ya no quiere mostrarse aquí para reservarse, o sencillamente no siente necesidad... ¿Hacen falta tormentos? ¿¿El poeta feliz no puede escribir??? ¿es la tristeza o el anhelo una condición sine qua non para poder escribir algo que llegue al corazón?....
No sé.
Profesionales de la tristeza, escritores. No sé si me falta talento o tristeza... jajaja... Supongo que ambas cosas.
En tu caso hay talento seguro, así que me gustaría leerte aunque fuese a entrada por mes..
En fin. Que seas muy feliz amigo mío, te deseo lo mejor, aquí, allá, en Ítaca... donde fuere..
Un bico.
#manuel: Querido Manuel, si a los recuerdos les llamas fantasmas, he de decirte que, afortunadamente, ya no muerden. No hieren. Tal vez no lo hayan hecho nunca. Quizá era yo quien insistentemente metía mis manos en sus fauces. El pasado pulula en nuestra mente, que no es más que lo que somos. Está ahí. Nos hace humanos. Si fuésemos animales nos advertirían de en que charca no se puede beber, que planta no se debe tomar. Pues aquí, igual.
Romper el silencio, je. Creo que no he hecho otra cosa desde el día en que vi la luz. Mientras lo siga haciendo, será buen signo ;)
Un abrazo, y encantado de conocerte.
#guri: No hay duda. Me he fabricado unas buenas alas. No sé, de titanio, o de iridio. No se romperán. Esta vez no. He conocido ya el sabor de la tierra demasiadas veces. Demasiado tiempo. No se derretirán.
De Ariadna y Teseo me quedo con la primera parte de la historia. Ariadna tejiendo y tejiendo para sacar al bruto de Teseo de laberintos ajenos. La segunda no me interesa. Si los americanos hubiesen escrito esa historia seguro que no terminaría así. Un breve placer tenerte por aquí.
#pitima: Leí una vez que los momentos felices son para vivirlos, no para escribirlos. Y sin embargo, ¡hay tantos libros! ¡Tantos blogs! ¿Tanta tristeza hay en este mundo? La hay. Y soledad, más aún. Y lo todo lo contrario. Ya sabes, el eterno equilibrio de fuerzas. Acción y reacción. Esfuerzos que se compensan. Infinitas cantidades que sumadas todas ellas, en imposible suma, darían cero. Nada. Pero es en esta nada global donde nos divertimos. Donde nos gastamos. Ayssss, que te voy a contar a ti.
Creía no poder comentar nada a tú comentario, decir amén, pero ya ves, mi incontinencia léxica siempre tan presente. Pero lo digo ahora. Así sea.
Bicos.
Segundo entendín o blogo cumpre un ano e vas pechalo, non ?.
Bueno, sempre quedará no meu maxín a túa cara sorrinte coas muletas polo sobreiral do Arnego.
Encantado polos bos momentos que me fixeches pasar.
Enhorabuena!!...lo mejor de tú historia, esque está en el prologo todavía, mucho que escribir/vivir.
Que lo disfrutes.
y que seais mu felices.
mem
Agardo que non peches o círculo nin o blog.
Agardaremos :-)
Vive esa felicidade que se adiviña, pero non deixes de escribir de cando en vez :-))
Ítaca está aquí, agardando polo viaxeiro.
Apertas
Botareite de menos.
Gardo os teus discos na casa, no andel dos pequenos tesouros.
Agardo que nos vexamos algún día, para que me putees un anaco por ser tan gil aos 25 aínda.
Apertas neste día de sol.
.. Ha llegado pues.., la hora de coger rumbo a Itíaca..
Que decir? pues sinceramente repetiría todas y cada una de las palabras de nuestra genial Pitima. Lo haría!
Pero.. me alegro un montón;y por ello voy a felicitarte por partida doble, mirando el firmamento:
-Tu nueva vida... Teseo.
-El aniversario de tu blog, maestro!.. mmhh, lo dirías hace un año? :)
Biquiños, Prometeo! Y hasta siempre!!.. porque, no estaría mal que nos hicieses un pequeño regalo.., esta vez con una nueva entrada nueva, distinta a la habitual.. esta vez inmersa de la vitalidad y felicidad que ahora embriagan tu viaje..
Lo harías? ... ;) Muaksss.Buen Viaje!
Pois si que hai días raros,eu hoxe acordeime de vostede e o seu blog e pecha círculo,desexoche moita felicidade e foi todo un pracer.....
bicos.
Prometeo, razón has, la vida hay que vivirla, no escribirla...me adhiero a esa propuesta, en mi tiempo alejado de la red, me he atiborrado de comer, de leer, de ver películas, de recorrer senderos, de archivar amaneceres, he viajado, he amado, he perido el tiempo hasta desesperarme y no me arrepiento de nada...el amor se demuestra andando, así que eso tú a lo tuyo que para escribir siempre hay tiempo..y ahí te dejo un poema de un tal Bukowski al que le debo el nick que siempre me ha inspirado a la hora de escribir (cuando escribía)..
aire y luz y tiempo y espacio
ya sabes, la familia, el trabajo,
siempre ha habido algo
en mi camino
pero ahora
he vendido mi casa, he encontrado este
sitio, un estudio grande, tienes que ver que espacio y
qué luz.
por primera vez en mi vida voy a tener un sitio y tiempo para
crear.
no, hijo, si vas a crear
crearás aunque trabajes
16 horas diarias en una mina de carbón
o
crearás en un cuarto pequeño con 3 niños
mientras que no cobras más que
el paro.
crearás como parte de tu mente y de tu
cuerpo
destrozados.
crearás ciego
mutilado
demente,
crearás con un gato subiéndote por la espalda mientras
la ciudad entera se estremece ante un terremoto, un bombardeo,
una inundación, un incendio.
hijo, aire y luz y tiempo y espacio
no tienen nada que ver con la creación y no crean nada
más que, quizás, una vida mas larga para
encontrar nuevas
excusas para no hacerlo.
...
Lo dicho suerte. Yo mientras me ententendré con mis "episodios regionales"
Melancolica tristeza de tarde de otoño, en calles mojadas de adoquines cargados de historias tristes, de putas viejas, borracheras de solitarios, y beatas de aldea, en busca de una slavacion eterna, inexistente.
Obtusa tarde, de pasado, preñada de futuros intermitentes que no nos dicen nada....
La musica del silencio, la poesia del viento, la mirada extraviada detras de la ventana. MAñana...el firmamento
Feliz Año Nuevo!
Simplemente quería estrenarlo... Ya sabes, cosas de esas que se me pasan por la cabeza de vez en cuando: un mensaje, un post...
Te amo
Publicar un comentario en la entrada